Ali b. İbrahim, babasından ve Ali b. Muhammed’den, her ikisi de Kasım b. Muhammed’den, o da Süleyman el-Minkarî’den, o da Abdürrezzak b. Hemmâm’dan, o da Ma‘mer b. Râşid’den, o da Zührî Muhammed b. Müslim b. Ubeydullah’tan rivayet etti. Dedi ki: Ali b. Hüseyin’e: “Allah katında amellerin hangisi daha faziletlidir?” diye soruldu. Şöyle buyurdu: “Allah’ı ve Resûlünü tanıdıktan sonra dünya sevgisine buğzetmekten daha üstün bir amel yoktur. Çünkü bunun birçok dalı vardır. Günahların da dalları vardır. Allah’a karşı ilk işlenen günah kibirdi. Bu, İblis’in günahıdır; çünkü o yüz çevirdi, büyüklük tasladı ve kâfirlerden oldu (Bakara 34). Sonra hırs gelir. Bu da Âdem ve Havva’nın günahıdır. Allah onlara: ‘Dilediğiniz yerden yiyin, fakat şu ağaca yaklaşmayın; yoksa zalimlerden olursunuz’ dedi (Bakara 35). Buna rağmen ihtiyaçları olmayan şeyi aldılar. Bu özellik kıyamete kadar onların soyuna geçti. Çünkü Âdemoğlunun aradığı şeylerin çoğu aslında ihtiyacı olmayan şeylerdir. Sonra haset gelir. Bu da Âdem’in oğlunun kardeşini kıskanıp öldürmesidir. Bundan kadın sevgisi, dünya sevgisi, makam sevgisi, rahatlık sevgisi, konuşma sevgisi, üstünlük ve servet sevgisi doğdu. Böylece yedi özellik ortaya çıktı ve bunların tamamı dünya sevgisinde toplandı. Bunun üzerine peygamberler ve âlimler şöyle dediler: ‘Dünya sevgisi her hatanın başıdır.’ Dünya iki türlüdür: Birisi insanı hedefine ulaştıran dünya, diğeri ise lanetlenmiş dünyadır.”