Hüseyin b. Muhammed ve Muhammed b. Yahyâ, birlikte Ali b. Muhammed b. Sa‘d’dan, o da Muhammed b. Müslim’den, o da Ebû Seleme’den, o da Muhammed b. Saîd b. Gazvân’dan, o da İbn Ebû Necrân’dan, o da Muhammed b. Sinân’dan, o da Ebû Hadîce’den rivayet ettiler.
Ebû Hadîce şöyle dedi: Ebü’l-Hasan’ın yanına girdim. Bana şöyle buyurdu: “Allah, mümini kendisinden bir ruh ile desteklemiştir. Bu ruh, mümin iyilik yaptığı ve sakındığı her vakitte onun yanında bulunur; günah işlediği ve haddi aştığı her vakitte ise ondan ayrılır. Mümin iyilik yaptığında bu ruh sevinçle coşar; kötülük yaptığında ise toprağın derinliklerine gömülür. Ey Allah’ın kulları! Kendinizi düzelterek O’nun nimetlerini koruyun. Böylece yakin bakımından artar ve değerli bir kazanç elde edersiniz. Allah, bir hayrı düşünüp onu yapan yahut bir kötülüğü düşünüp ondan vazgeçen kimseye rahmet etsin.” Sonra şöyle buyurdu: “Biz bu ruhu Allah’a itaat ve O’nun için amel etmekle destekleriz.”