Muhammed b. Yahyâ, Muhammed b. Ahmed, Seyyârî ve Muhammed b. Cumhûr’dan rivayet etti. Ahvaz ve Fars bölgesinde görev yapan Necâşî adında bir yönetici vardı. Onun bölgesinde yaşayan bir kişi Ebû Abdullah’a gelerek, Necâşî’nin divanında üzerine yazılmış bir vergi borcu bulunduğunu, Necâşî’nin de kendisine bağlı bir mümin olduğunu söyleyip onun adına bir mektup yazmasını istedi. Ebû Abdullah şu kısa mektubu yazdı: “Rahmân ve Rahîm olan Allah’ın adıyla. Kardeşini sevindir ki Allah da seni sevindirsin.” Mektup Necâşî’ye ulaştığında onu öpüp gözlerine sürdü ve adamın ihtiyacını sordu. Adam on bin dirhemlik vergi borcundan söz edince borcu sildirdi, gelecek yıl için de onun lehine kayıt yaptırdı. Sonra ona binek, cariye, hizmetçi ve elbiseler verdi. Her seferinde “Seni sevindirdim mi?” diye soruyor, adam “Evet” dedikçe verdiği şeyleri artırıyordu. Nihayet içinde oturduğu odanın eşyalarını bile ona bağışladı ve ihtiyaçlarını kendisine bildirmesini istedi. Daha sonra adam Ebû Abdullah’ın yanına dönüp olanları anlattığında, Ebû Abdullah bundan son derece memnun oldu. Adam, “Sanki yapılanlardan sen de sevinmiş gibisin.” deyince şöyle buyurdu: “Evet, Allah’a yemin olsun ki bu davranış Allah’ı ve Resûlünü de sevindirmiştir.”