Ali b. İbrahim, babası, İbn Mahbûb, Abdullah b. Sinân ve Ebû Abdullah’tan rivayet etti. Şöyle buyurdu: Allah, Davud’a vahyederek şöyle buyurdu: “Kullarımdan biri bana bir iyilikle gelir ve ben de cennetimi ona mubah kılarım.” Davud bunun ne olduğunu sorunca Allah şöyle buyurdu: “Mümin kuluma bir hurma ile bile olsa sevinç vermesidir.” Bunun üzerine Davud, “Seni tanıyan kimsenin senden ümidini kesmemesi gerekir.” dedi.