Ali b. İbrahim, Hârûn b. Müslim, Mes‘ade b. Sadaka ve Ebû Abdullah’tan rivayet etti. Mes‘ade şöyle dedi: Ebû Abdullah’a, hakkı ve kardeşliği bize gerekli olan kimsenin imanının nasıl olduğu, neyle sabit olup neyle bozulduğu sorulduğunda şöyle buyurdu: “İman iki yönden ele alınır; bunlardan biri, arkadaşında sana görünen imandır. Ondan, senin kabul ettiğin şeyin benzeri sana göründüğünde, onun dostluğu ve kardeşliği gerekli olur; ancak kendisi hakkında vasfettiği ve sana gösterdiği şeyi bozacak bir durum ondan ortaya çıkarsa, o zaman sana gösterdiği şeyin bozulduğuna delil olan bir durum gelmiş olur ve senin yanında kendisi için vasfettiği ve gösterdiği şeyden çıkmış olur; sana gösterdiği şeyi bozmuş olur. Ancak bunu takiyye sebebiyle yaptığını iddia ederse, bu durumda da onun durumuna bakılır; eğer benzeri bir konuda takiyyenin mümkün olmadığı bir şey ise bu ondan kabul edilmez. Çünkü takiyyenin yerleri vardır; kim onu yerinden çıkarırsa onun için doğru olmaz. Takiyye edilecek şeyin açıklaması şudur: Hükümleri ve davranışları hakkın hükmü ve davranışı dışında olan kötü bir topluluk bulunur; müminin onların arasında takiyye sebebiyle yaptığı ve dinde bozulmaya yol açmayan her şey caizdir.”