Arkadaşlarımızdan bir grup → Ahmed b. Muhammed → Abdülazîm b. Abdullah el-Hasenî → Ebû Cafer es-Sânî → babası → dedesi tarikiyle rivayet etmiştir:
Müminlerin Emiri şöyle buyurdu:
Resûlullah şöyle buyurdu:
“Allah İslamı yarattı; ona bir meydan, bir nur, bir kale ve bir yardımcı tayin etti.
Onun meydanı Kur’an’dır.
Nuru hikmettir.
Kalesi iyilik ve maruftur.
Yardımcıları ise ben, Ehl-i Beytim ve Şiamızdır.
Öyleyse Ehl-i Beytimi, onların Şiasını ve yardımcılarını sevin.
Çünkü ben dünya semasına çıkarıldığım zaman Cebrâil beni gök ehline tanıttı. Bunun üzerine Allah benim sevgimi, Ehl-i Beytimin sevgisini ve onların Şiasının sevgisini meleklerin kalplerine emanet olarak bıraktı. Bu emanet kıyamet gününe kadar onların yanında kalacaktır.
Sonra beni yeryüzü ehline indirdi ve yeryüzü ehline tanıttı. Bunun üzerine Allah Azze ve Celle benim sevgimi, Ehl-i Beytimin sevgisini ve onların Şiasının sevgisini ümmetimin müminlerinin kalplerine emanet olarak bıraktı. Ümmetimin müminleri bu emanetimi kıyamet gününe kadar Ehl-i Beytim hakkında koruyacaklardır.
Dikkat edin! Eğer ümmetimden bir kişi dünya hayatı boyunca Allah Azze ve Celle’ye ibadet etse, sonra da Allah’ın huzuruna Ehl-i Beytime ve Şiama buğz ederek çıksa, Allah onun göğsünü ancak nifakla açılmış olarak bulundurur.”