Kadınların düşman topraklarına girmesi

Genç olan bayanların düşman topraklarına girmesi mekruhtur. Çünkü bu bayanlar, savaşçı kimseler değillerdir. Nazik ve zayıf kimselerden oldukları için (savaşta) çok nadir olarak onlara ihtiyaç duyulmaktadır. Ama yaşı ilerlemiş olan bir kadına gelince, ona ihtiyaç duyulacağı vakit -su taşımak, yaralıları tedavi etmek gibi konularda- yardımcı olmasında bir beis yoktur. Nitekim er-Rubeyy’i binti Muawiz şöyle demiştir: “Biz kadınlar, Hz. Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem)’in beraberinde olur, mücahidlere su verir, onlara hizmet ederdik. Yaralıları tedavi eder, şehidleri ise Medine’ye geri götürür idik.”
Enes ise şöyle demiştir: “Hz. Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem) savaştığında, yanında Ümmü Süleym ve Ensar’dan bir grup kadın da beraberinde bulunurdu; (mücahidlere) su verir, yaralıları da tedavi ederlerdi.”
el-Muvaffak der ki: Şayet: “Hz. Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem) savaşa gideceği zaman yanında eşlerinden birisini götürmek için kura çekerdi, Hz. Aişe’nin defalarca Onunla beraber savaşa çıktığı vakiidir.” denilse, şöyle deriz: Bir defa o bir tanesidir ve ona ihtiyacı olması hasebiyle yanında götürmüştür. Nitekim Emir’in de ihtiyacından dolayı böyle yapması caiz olur, ama -bizim zikrettiğimiz hususa götürmemesi için- diğer idarecilere ise izin verilmez.