İki secde arasında “Rabbiğfir lî (Allah’ım beni bağışla), Rabbiğfir lî (Allah’ım beni bağışla)” demek ve bunu (diğerlerinde de) tekrar ederek söylemek müstehaptır. Ancak vacip olan, bunu bir defa söylemektir. Kemâl anlamında ise en azı, bunu üç defa söylemektir; tıpkı secde ve rükû konusundaki tesbihlerde geçtiği gibi.
Bunun temeli Huzeyfe’nin, Hz. Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem)’den naklettiği rivayetidir. Allah’ın Elçisi iki secdesi arasında:
“Rabbiğfir lî (Allah’ım beni bağışla), Rabbiğfir lî (Allah’ım beni bağışla)” derdi.
İbn Abbâs’tan rivayete göre, Nebî (sallallahu aleyhi ve sellem) iki secde arasında:
“Allahummeğfir lî verhamnî ve ‘âfinî vehdinî verzuknî (Ey Allah’ım, beni bağışla, bana merhamet et, bana afiyet ver, bana hidayet ver ve beni rızıklandır).” derdi.
Şayet “Rabbiğfir lî” yerine “Rabbiğfir lenâ (Rabbim bizi bağışla)” ya da “Allahummeğfir lenâ (Allah’ım bizi bağışla)” demiş olsa, bu da câizdir.
İki secde arasındaki oturma işi bitince, diğer secdeye varır ve az öncekinin aynısını icra eder. İcmâya göre bu oturuş vaciptir.