İki müctehidin görüşü farklı olur, her ikisi de kendi araştırmasıyla elde ettikleri kıble yönüne doğru kıbleyi kestirecek olurlarsa, bu yönü terk etmesi doğru olmadığı gibi, diğerini taklit etmesi de zorunlu değildir; ister diğerinden daha bilgili olsun ya da olmasın, fark etmez. İctihad edene kadar da namazı hemen kılmaz. İster vakit bol olsun isterse namaz vaktinin çıkmasından endişe edilecek kadar kısıtlı olsun, fark etmez. Çünkü o kimsenin bu husustaki ictihadı, namazın bir sıhhat şartıdır. Dolayısıyla da diğer şartlar hakkında imkan bulması gibi, vaktin dar olmasıyla da bu sakıt olmaz.
İki kişi (kıble konusunda) farklı ictihadlarda bulunur ve herbirisi de başka yöne doğru namaz kılacak olurlarsa, birbirlerinin namazına uyma mecburiyeti yoktur. Bu, Şafii mezhebinin görüşüdür. Çünkü herbiri, karşısındaki müctehidin yaptığı ictihad ve araştırmasını hatalı bulduğundan, ona uyması da caiz değildir. Bu, ikisinden birisi yellendiği halde, ikisinin de karşısındaki hakkında bu yellenmenin ondan çıktığına dair inanç beslemesi gibi bir durumdur.
Mezhebimizin kıyasına göre, bunda cevaz vardır. Bu, Ebu Sevr’in mezhebini de oluşturmaktadır. Çünkü her ikisi de diğerinin namazının geçerli olacağına inanmaktadırlar. Kendisinin yöneldiği yerin doğru yön olduğunu farz etse, bu durumda ihtilaf ettiği diğer yöne dönen kimseye uyması zorunlu değildir. Bu durum, Kabe’nin etrafında dönüp de namaz kılan ve korku durumunda namazı eda edenlerin durumu gibidir. İkisinden birisinin diğeri hakkında, abdestinin bozulduğuna inanması durumunda ise ondan ayrı düşmüş olur; çünkü onun bu sebeple namazının geçerli olmayacağını bilmiş olur.