Rikaz bulan her Müslüman, zimmî, hür, köle, anlaşmalı köle, büyük, küçük, akıl sahibi ve deli olan kimseden humus (beşte bir oranda pay) almak vaciptir. Ancak rikazı bulan köle, şayet o rikazı efendisi adına bulmuş olursa bu durumda rikaz efendisine aittir. Şayet çocuk ya da deli rikazı bulmuş olurlarsa, rikaz onlara ait olur, velileri ise onlar adına rikazı çıkartırlar. Bu, ilim adamlarının çoğunluğunun görüşüdür. Zira “Rikaz’da humus (beşte bir zekât) vardır.” buyruğunun genel manası bunu ifade etmektedir. Çünkü hadis, umum ifadesi sebebiyle her rikazdan beşte bir oranda pay alınmasını gerekli kılmaktadır. Mefhumundan ise geri kalan kısmının onu bulana ait olduğu anlaşılmaktadır.
İmam Şâfiî der ki: Humus yalnız kendisine zekât vacip olan kimselere gerekir; çünkü bu bir zekâttır. Sevrî, Evzâî ve Ebû Ubeyd ise: “Kendisi için rikazı bulan kişi bir köle olursa, bu durumda (efendisi), onu razı edecek kadar verir; ama hepsini vermez,” demişlerdir.
“Bu rikazın –kazma sonucu elde edilen mal ya da avlanma gibi– kazanılmış bir mal olacağı ve bu kazanılan malın da hür kişiye ya da köle ise efendisine ait olacağı” şeklinde cevap verilmiştir.
Bir kimsenin bu rikazı beşte bire taksim ederek bizzat kendisinin de vermesi caizdir. Bunu Rey ashabı söyler. Çünkü o, bunu vermekle hak sahibine hakkını eda etmiş ve bunun vebalinden kurtulmuş sayılır. Tıpkı zekâtı kendisinin dağıtıp vermesi ya da sahibine borcunu ödemesi gibi.
el-Muvaffak der ki: Bu rikazı bizzat kişinin kendisinin vermesinin caiz olmayacağı aşikârdır. Çünkü doğrusu, bu rikaz bir fey sayılacağından, bunu kendisi taksim edip vermeye malik değildir. Ganimetin beşte bir payının verilmesi gibi. Bunu Ebû Sevr ifade etmiştir.