11:1 Yeruşalim’e, Beytfaci ve Beytanya’ya, Zeytin Dağı’na yaklaştıklarında, öğrencilerinden ikisini gönderdi.
11:2 Onlara dedi ki: “Karşınızdaki köye gidin; oraya girer girmez, üzerine henüz hiçbir insanın binmediği bağlı bir sıpa bulacaksınız. Onu çözün ve getirin.
11:3 Eğer biri size, ‘Bunu niçin yapıyorsunuz?’ derse, ‘Rabbin ona ihtiyacı var; hemen onu yine buraya gönderecek’ deyin.”
11:4 Gittiler ve sıpayı dışarıda, kapının yanında, sokak üzerinde bağlı buldular; onu çözdüler.
11:5 Orada duranlardan bazıları onlara, “Sıpayı çözerek ne yapıyorsunuz?” dediler.
11:6 Onlar da İsa’nın söylediği gibi cevap verdiler; onlar da kendilerini bıraktılar.
11:7 Sıpayı İsa’ya getirdiler, giysilerini onun üzerine attılar; İsa da üzerine bindi.
11:8 Birçokları giysilerini yola serdi; başkaları da tarlalardan kestikleri dalları serdiler.
11:9 Önden gidenler ve ardından gelenler bağırıyorlardı: “Hoşanna! Rabbin adıyla gelen kutsanmıştır!
11:10 Babamız Davud’un gelen egemenliği kutsanmıştır! En yücelerde hoşanna!”
11:11 Yeruşalim’e, mabede girdi; her şeye çevresinden baktı. Saat artık geç olduğundan On İkiler’le birlikte Beytanya’ya çıktı.
11:12 Ertesi gün Beytanya’dan çıktıklarında acıktı.
11:13 Uzaktan yapraklı bir incir ağacı gördü; onda belki bir şey bulur diye gitti. Yanına gelince yapraktan başka bir şey bulmadı; çünkü incir mevsimi değildi.
11:14 Ona cevap verip dedi ki: “Artık senden sonsuza dek hiç kimse meyve yemesin.” Öğrencileri de bunu işitiyordu.
11:15 Yeruşalim’e geldiler. Mabede girince mabette satış yapanları ve alışveriş edenleri dışarı atmaya başladı; sarrafların masalarını ve güvercin satanların kürsülerini devirdi.
11:16 Kimsenin mabetten bir eşya geçirip taşımasına izin vermiyordu.
11:17 Öğretiyor ve onlara şöyle diyordu: “Yazılmış değil mi: Benim evime bütün uluslar için dua evi denecek? Fakat siz onu haydut ini yaptınız.”
11:18 Başkâhinler ve yazıcılar bunu işittiler; onu nasıl yok edeceklerini arıyorlardı. Çünkü ondan korkuyorlardı; zira bütün halk onun öğretisine şaşıp kalıyordu.
11:19 Akşam olunca şehirden dışarı çıkıyorlardı.
11:20 Sabahleyin geçerken incir ağacının kökünden kurumuş olduğunu gördüler.
11:21 Petrus hatırlayıp ona dedi ki: “Rabbî, bak, lanetlediğin incir ağacı kurumuş.”
11:22 İsa cevap verip onlara dedi ki: “Tanrı’ya imanınız olsun.
11:23 Doğrusu size derim ki, kim bu dağa, ‘Kalk, denize atıl’ der ve yüreğinde kuşku duymaz, fakat söylediğinin olacağına inanırsa, ona olacaktır.
11:24 Bunun için size diyorum: Dua edip istediğiniz her şeyi almış olduğunuza inanın; size olacaktır.
11:25 Dua ederken ayakta durduğunuzda, birine karşı bir şeyiniz varsa bağışlayın ki göklerdeki Babanız da sizin suçlarınızı bağışlasın.
11:27 Yine Yeruşalim’e geldiler. İsa mabette dolaşırken başkâhinler, yazıcılar ve ihtiyarlar ona geldiler.
11:28 Ona dediler ki: “Bunları hangi yetkiyle yapıyorsun? Yahut bunları yapman için bu yetkiyi sana kim verdi?”
11:29 İsa onlara dedi ki: “Ben de size bir söz soracağım; bana cevap verin, ben de bunları hangi yetkiyle yaptığımı size söyleyeyim.
11:30 Yahya’nın vaftizi gökten miydi, insanlardan mıydı? Bana cevap verin.”
11:31 Kendi aralarında düşünüp tartışıyorlardı: “Ne diyelim? ‘Gökten’ dersek, ‘Öyleyse neden ona inanmadınız?’ diyecek.
11:32 Ama ‘İnsanlardan’ mı diyelim?” Halktan korkuyorlardı; çünkü herkes Yahya’nın gerçekten peygamber olduğunu kabul ediyordu.
11:33 İsa’ya cevap verip dediler ki: “Bilmiyoruz.” İsa da onlara dedi ki: “Ben de size bunları hangi yetkiyle yaptığımı söylemiyorum.”