Her bir borçlu için kefil olmak sahihtir; ister üzerinde hakkı vacip olan canlı yahut ölmüş kimse olsun, ister varlıklı yahut iflasa uğramış kimse olsun, fark etmez. Çünkü bu konu hakkında gelen lafzın genel manası bunu ifade eder. Bu, ilim adamlarının çoğunluğunun görüşünü oluşturmaktadır.
Ebu Hanife ise şöyle der: Bir ödeme vefasını (vasiyetini) arkada bırakması dışında ölünün borcunun tazmin edilmesi sahih değildir. Bazı vefa sahiplerini geride bırakacak olursa —bunu gerçekleştirebildiği kadar— söz konusu tazmin sahih olur. Çünkü bu, düşen bir borçtur; dolayısıyla bunu tazmin etmesi sahih olmaz, tıpkı ibra yoluyla sakıt olması gibidir. Nitekim zimmeti de tam anlamıyla harap olmuş, sonrasında mamur olmamıştır; öyleyse ortada borç da kalmamıştır. Kefalet ise, gerekliliği noktasında zimmetin zimmete geçirilmesi demektir.
Ebu Katade hadisinde zikredilen ifadelerle buna cevap verilmiştir. Zira geride ödeyecek bir kimse bırakmadığı halde borçlu ölen kişinin cenazesini kılmaktan Hz. Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem) imtina ettiğinde, ölenin borcu tazmin edilmişti ve Allah’ın Resûlü de bu ödemesini kabul ederek onaylamıştır. Bu mesele hakkında açık olan da budur. Çünkü bu, sabit bir borç olduğundan tazmini de sahih olur; tıpkı geride ödeyecek kimse bırakmış gibidir. Sabit olduğuna dair delil, borcun ifasının bir kimse tarafından bağış şeklinde icra edilmesi söz konusu olduğuna göre, borç sahibinin bunu ödemesini istemesi elbette caiz olur. Şayet hayatta iken borcu ödeyeceğini tazmin etmiş olur ve sonra da ölürse, tazmin edenin zimmeti bu borçtan beri olmaz. Kendisinden tazmin olunan kişinin zimmeti beri olmuş olursa, aynı şekilde tazmin edenin zimmeti de beri olacaktır. Bu konu hakkında onların zikrettikleri ifadeler bağlamında birtakım ayrımlar da yer almaktadır.