1 – 2 – 3 – 4 – 5 – 6 – 7 – 8 – 9 – 10 – 11
Duhâ Suresi, Kur’an’ın 93. suresi olup Mekke döneminde indirilmiştir ve 11 ayetten oluşur. Sure adını, ilk ayette geçen ve “kuşluk vakti” anlamına gelen “duhâ” kelimesinden alır. Sure, Allah’ın Elçisi’ne teselli vermek amacıyla indirilmiş olup Allah’ın rahmetini, nimetlerini ve kullarına olan ilgisini vurgular.
Surenin başlangıcında Allah, kuşluk vaktine ve durgun geceye yemin ederek Allah’ın Elçisi’ni terk etmediğini ve ona darılmadığını bildirir. Vahyin bir süre kesilmesi üzerine ortaya çıkan üzüntü ve müşriklerin ileri sürdüğü iddialar bu şekilde reddedilir. Ardından ahiretin dünya hayatından daha hayırlı olduğu ve Allah’ın ileride ona razı olacağı kadar nimet vereceği müjdelenir.
Duhâ Suresi’nde Allah’ın Elçisi’ne geçmişte verilen nimetler hatırlatılır. Yetim iken Allah’ın onu koruyup barındırdığı, yol gösterdiği ve ihtiyaç içindeyken zenginleştirdiği belirtilir. Böylece Allah’ın geçmişte olduğu gibi gelecekte de kendisini yalnız bırakmayacağı hatırlatılır.
Surede bu nimetlerin bir sonucu olarak bazı ahlaki sorumluluklar da öğretilir. Yetime sert davranılmaması, yardım isteyen kimsenin azarlanmaması emredilir. Ayrıca Allah’ın verdiği nimetlerin ve lütufların anılması, bunlardan söz edilmesi tavsiye edilir. Böylece şükür ve merhamet bilinci güçlendirilir.
Genel olarak Duhâ Suresi, Allah’ın kullarını terk etmediğini ve onları gözettiğini hatırlatan, özellikle sıkıntı ve yalnızlık zamanlarında umut veren, yetimlere ve ihtiyaç sahiplerine merhamet göstermeyi öğreten, Allah’ın nimetlerine şükretmeyi teşvik eden son derece teselli edici ve etkileyici bir suredir.