Ebû’l-Yemân bize rivayet etti. Dedi ki: Şuayb, Zührî’den rivayet etti. Ebû Abdullah dedi ki: İbn Vehb de bize haber verdi. Dedi ki: Yûnus, İbn Şihâb’dan, o da Ubeydullah bin Abdullah bin Ebû Sevr’den, o da Abdullah bin Abbas’tan, o da Ömer’den rivayet etti. Ömer şöyle dedi:
Ben, Benî Ümeyye bin Zeyd yurdunda yaşayan Ensardan bir komşumla birlikte oturuyordum. Orası Medine’nin yüksek kesimlerindendi. Biz Resûlullah’ın yanına nöbetleşe giderdik. Bir gün o gider, bir gün ben giderdim. Ben gittiğim gün, o gün inen vahiy ve meydana gelen diğer olaylarla ilgili haberleri ona getirirdim. O gittiği zaman da aynı şekilde bana haber getirirdi. Ensarlı arkadaşım nöbet günü Resûlullah’ın yanına gitmişti. Dönünce kapımı çok şiddetli bir şekilde çaldı ve: O içeride mi, dedi. Ben telaşla dışarı çıktım. Bana: Çok büyük bir olay meydana geldi, dedi.
Bunun üzerine Hafsa’nın yanına girdim. Bir de baktım ki ağlıyordu. Ona: Resûlullah sizi boşadı mı, dedim. Hafsa: Bilmiyorum, dedi.
Daha sonra Resûlullah’ın yanına girdim. Ben ayakta dururken: Hanımlarınızı boşadınız mı, dedim. Resûlullah: Hayır, buyurdu. Bunun üzerine ben: Allah en büyüktür, dedim.