İbrahim b. Münzir bana rivayet etti. Ma‘n b. Îsâ bize rivayet etti. Abdurrahman b. Ebî’l-Mevâlî bana rivayet etti. Dedi ki: Muhammed b. Münkedir’i işittim; Abdullah b. Hasan’a anlatıyordu; (Abdullah b. Hasan) dedi ki: Câbir b. Abdullah es-Sülemî bana haber verdi; Câbir dedi ki:
Peygamber, ashabına her işte istihareyi, Kur’an’dan bir sûre öğretir gibi öğretirdi. Şöyle derdi:
“Sizden biri bir işe niyet edince, farz olmayan bir namazdan iki rekât kılsın. Sonra şöyle desin:
‘Allah’ım! İlminle senden hayır isterim; kudretinle senden güç isterim; fazlından isterim. Çünkü sen güç yetirirsin, ben güç yetiremem. Sen bilirsin, ben bilmem. Sen gaybları bilensin.
Allah’ım! Eğer bu işin —sonra onu adıyla belirtir— benim için işimin hemeninde ve sonunda hayırlı olduğunu (veya dinimde, geçimimde ve işimin sonucunda hayırlı olduğunu) biliyorsan, onu benim için takdir et, bana kolaylaştır, sonra da onda benim için bereket kıl.
Allah’ım! Eğer onun, dinimde, geçimimde ve işimin sonucunda (veya işimin hemeninde ve sonunda) benim için kötü olduğunu biliyorsan, beni ondan çevir; hayrı nerede olursa olsun benim için takdir et; sonra beni ona razı kıl.’”