Mûsâ b. İsmâil bize rivayet etti. Abdülvâhid bize rivayet etti. Ma‘mer’den, Zührî’den, Ubeydullah b. Abdullah’tan:
Ubeydullah dedi ki:
İbn Abbas bana anlattı; İbn Abbas dedi ki:
Abdurrahman b. Avf’a Kur’an okutuyordum. Ömer’in hac yaptığı son haccında, Abdurrahman Mina’da dedi ki:
“Keşke müminlerin emirini görseydin! Yanına bir adam geldi ve ‘Falanca, müminlerin emiri ölürse falancaya biat ederiz diyor’ dedi.”
Ömer dedi ki:
“Bu akşam mutlaka kalkacağım da, onları (bu topluluğu) zorla çekip almak isteyen şu grubu uyaracağım.”
Ben (İbn Abbas) dedim ki:
“Bunu yapma. Çünkü hac mevsimi ayaktakımını toplar; onlar meclisine baskın gelirler. Sözünü olması gerektiği yere oturtamazlar diye korkarım; sözünü herkes her tarafa taşır.
Medine’ye, hicret yurduna ve sünnet yurduna varıncaya kadar bekle. Orada, muhacir ve ensardan Allah’ın Elçisi’nin ashabıyla baş başa kalırsın; onlar sözünü korur ve onu yerli yerine koyarlar.”
Ömer dedi ki:
“Allah’a yemin ederim, Medine’de kalkacağım ilk yerde bunu mutlaka yapacağım.”
İbn Abbas dedi ki:
Medine’ye geldik. (Ömer) dedi ki:
“Allah, Muhammed’i hak ile gönderdi ve ona Kitabı indirdi. İndirilenler içinde recm ayeti de vardı…”