İsmail rivayet etti; dedi ki: Mâlik bana rivayet etti. Mâlik, İbn Şihâb’dan; o da Urve b. Zübeyr’den; o da Peygamber’in eşi Aişe’den rivayet etti. Aişe dedi ki:
Utbe b. Ebî Vakkâs, kardeşi Sa‘d b. Ebî Vakkâs’a şöyle vasiyet etmişti:
“Zem‘a’nın cariyesinin oğlu bendedir; onu yanına al.”
Fetih yılında Sa‘d onu aldı ve:
“Bu, kardeşimin oğludur; onun hakkında bana vasiyeti vardı.” dedi.
Bunun üzerine Zem‘a’nın oğlu Abd ayağa kalktı ve:
“Bu benim kardeşimdir; babamın cariyesinin oğludur; onun döşeğinde doğdu.” dedi.
İkisi birlikte Allah’ın elçisine gittiler. Sa‘d:
“Ey Allah’ın elçisi! Bu kardeşimin oğludur; onun hakkında bana vasiyeti vardı.” dedi.
Abd b. Zem‘a da:
“Bu benim kardeşimdir; babamın cariyesinin oğludur; onun döşeğinde doğdu.” dedi.
Peygamber şöyle buyurdu:
“O, senindir ey Abd b. Zem‘a.”
Sonra Peygamber şöyle buyurdu:
“Çocuk döşeğindir; zinakâra ise taş vardır (hakkı yoktur).”
Sonra, Utbe’ye benzerliğini gördüğü için Sevde bint Zem‘a’ya:
“Ondan perde arkasına çekil.” dedi.
Sevde onu, Allah’a kavuşuncaya kadar bir daha görmedi.