Mûsâ b. İsmâil bize rivayet etti.
Ebû Avâne, A‘meş’ten; o da Ebû Vâil’den; o da Abdullah’tan (naklen) rivayet etti. Abdullah dedi ki:
Resûlullah şöyle buyurdu:
“Kim bir Müslüman’ın malını almak için, (ısrarla, davada) yemin ederse, Allah’a O kendisine öfkeli iken kavuşur.”
Bunun doğrulanması olarak şu ayet indirildi:
“Allah’ın ahdini ve yeminlerini az bir bedel karşılığında satanlar…” ayetin sonuna kadar.
Eş‘as b. Kays içeri girdi ve dedi ki:
“Ebû Abdurrahman size ne anlattı?”
Onlar da şöyle şöyle anlattılar.
Eş‘as dedi ki:
“Bu ayet benim hakkımda indirildi: Amcamın oğlunun arazisinde bir kuyum vardı. Resûlullah’a geldim. O bana:
‘Delilin (şahidin) var; yoksa onun yemini (gerekir).’ dedi.
Ben: ‘O halde üzerine yemin eder, ey Allah’ın Resûlü!’ dedim.
Bunun üzerine Resûlullah şöyle buyurdu:
“Kim, bir davada ısrarla yemin eder ve o yeminde günahkâr olarak bir Müslüman’ın malını alırsa, kıyamet günü Allah’a O kendisine öfkeli iken kavuşur.”