Ebû Âsım bize rivayet etti. Sevr b. Yezîd’den; Hâlid b. Ma‘dân’dan; Ebû Ümâme’den:
Ebû Ümâme dedi ki:
Peygamber yemeğini bitirdiğinde — bir defasında da “sofrası kaldırılınca” dedi — şöyle derdi:
“Hamd, bizi doyuran ve kandıran Allah’a. (Bu nimet) ne yeterli görülüp bırakılır, ne inkâr edilir.”
(Bir defasında da şöyle dedi:)
“Hamd, Rabbimiz Allah’a; (bu nimet) ne yeterli görülüp terk edilir, ne vedalaşılıp bırakılır, ne de ondan müstağni kalınır. Rabbimiz!”