Muhammed bize rivayet etti. Ebû Muâviye bize haber verdi. Hişâm’dan; babasından. Ayrıca Vehb b. Keysân’dan:
Şamlılar İbn Zübeyr’i ayıplar, “Ey iki kuşaklı kadının oğlu!” derlerdi.
Annesi Esmâ ona dedi ki:
“Oğlum! Seni ‘iki kuşak’la ayıplıyorlar. İki kuşağın ne olduğunu biliyor musun?
Ben kuşağımı ikiye böldüm: Bir parçasıyla Allah’ın elçisinin su kırbasının ağzını bağladım; diğer parçasını da yol azığı torbasına (sofrasına) koydum.”
(Ravi dedi ki:) Şamlılar onu “iki kuşak”la ayıpladıklarında, o da şöyle derdi:
“Evet, evet! Allah’a yemin olsun! Bu, ayıbı senden uzak olan bir şikâyettir.” (Yani bununla ayıplanmam ayıp değil.)