Abdullah b. Yusuf bize rivayet etti. Mâlik bize haber verdi; Ebû Hâzim’den; Sehl b. Sa‘d’dan:
Bir kadın Allah’ın elçisine geldi ve: “Ben kendimden (kendimi) bağışladım” dedi. Uzun süre ayakta kaldı.
Bunun üzerine bir adam: “Eğer senin ona ihtiyacın yoksa onu benimle evlendir” dedi.
Peygamber: “Ona mehir olarak vereceğin bir şey yanında var mı?” dedi.
Adam: “İzarımdan başka bir şeyim yok” dedi.
Peygamber: “Onu ona verirsen izarsız oturursun; bir şey ara” dedi.
Adam: “Bir şey bulamıyorum” dedi.
Peygamber: “Ara, demirden bir yüzük bile olsa” dedi. Ama bulamadı.
Peygamber: “Kur’an’dan yanında bir şey var mı?” dedi.
Adam: “Evet; şu sure ve şu sure” dedi; adlarını söyledi.
Peygamber: “Seni, yanında bulunan Kur’an (bildiklerin) karşılığında onunla evlendirdik” dedi.