Leys dedi ki: Yezîd b. el-Hâd bana rivayet etti; Muhammed b. İbrâhim’den; Useyd b. Hudayr’dan. Useyd b. Hudayr dedi ki:
Geceleyin Bakara suresini okuyordu; atı da yanında bağlıydı. Derken at birden hareketlenip şahlandı; o sustu, at da sakinleşti. Yeniden okudu; at yine hareketlenip şahlandı. O sustu; at sakinleşti. Sonra tekrar okudu; at yine hareketlenip şahlandı.
Bunun üzerine (okumayı bırakıp) döndü; o sırada oğlu Yahyâ ata yakın bir yerdeydi. Ona bir şey olur diye endişe etti. Onu (oradan) çekip uzaklaştırınca başını göğe kaldırdı; (göğe baktığında) artık onu (o şeyi) göremedi.
Sabah olunca Peygambere anlattı. Peygamber şöyle dedi: “Oku ey İbn Hudayr, oku ey İbn Hudayr.”
(Useyd) dedi ki: “Ey Allah’ın elçisi, Yahyâ’yı çiğner diye korktum; o ata yakın bir yerdeydi. Başımı kaldırdım, (okumayı bırakıp) ona yöneldim; sonra başımı göğe kaldırdım. Bir de ne göreyim: İçinde kandiller gibi (parlayan) şeyler bulunan, gölgelik/örtü gibi bir şey! Sonra yükselip gitti; artık onu göremez oldum.”
Peygamber dedi ki: “Bunun ne olduğunu biliyor musun?”
(Useyd) dedi ki: “Hayır.”
Peygamber dedi ki: “Onlar meleklerdi; sesin sebebiyle yaklaştılar. Eğer okumaya devam etseydin, sabaha insanlar onları görürlerdi; onlardan gizlenmezlerdi.”
İbn el-Hâd dedi ki: Bu hadisi bana Abdullah b. Habbâb, Ebû Saîd el-Hudrî’den, o da Useyd b. Hudayr’dan rivayet etti.