Ebû Nu‘mân bize rivayet etti; Hammâd b. Zeyd bize rivayet etti; Sâbit bize rivayet etti; Enes’ten:
Enes dedi ki:
Dökülen şarap “fadîh” idi.
(Muhammed, Ebû Nu‘mân’dan bana şunu da ilave etti:) “Ben o topluluğun sâkîsi idim; Ebû Talha’nın evinde idik. Şarabın haram kılınması indirildi; (Peygamber) bir tellal gönderilmesini emretti; o da bağırdı.”
Ebû Talha bana dedi ki:
“Çık, bu ses nedir bak.”
Enes dedi ki:
Çıktım ve dedim ki:
“Bir tellal bağırıyor: Dikkat edin! Şarap haram kılındı.”
Ebû Talha bana dedi ki:
“Git, onu dök.”
Enes dedi ki:
Bunun üzerine (içki) Medine’nin sokaklarına aktı.
Enes dedi ki:
O gün onların şarabı fadîh idi. Bazıları dedi ki:
“Bir topluluk öldürüldü; (şarap) onların karınlarındayken…”
Bunun üzerine Allah şu ayeti indirdi:
“İman edip salih ameller işleyenlere, (daha önce) tattıkları şeylerden dolayı bir günah yoktur…” (ayet)