İbrâhîm, Abdülazîz b. Suheyb’den, o da Enes’ten rivayet ederek dedi ki:
Nebî’ye Bahreyn’den bir mal getirildi.
“Onu mescitte serpin” dedi.
Bu, Resûlullah’a getirilen malların en çoğuydu. Resûlullah namaza çıktı, ona dönüp bakmadı. Namazı bitirince geldi, onun başına oturdu. Kimi görse mutlaka ona veriyordu. Derken Abbâs geldi ve: “Ey Allah’ın Resûlü, bana ver; çünkü hem kendimi fidye ile kurtardım hem de Akîl’i fidye ile kurtardım” dedi. Resûlullah ona: “Al” dedi.
O da elbisesine doldurdu; sonra onu kaldırıp götürmek istedi ama yapamadı. “Ey Allah’ın Resûlü, onlardan birine emret de bunu bana kaldırsın” dedi.
“Hayır” dedi.
“Öyleyse sen benim için kaldır” dedi.
“Hayır” dedi.
Bunun üzerine ondan birazını saçtı; sonra yine onu kaldırıp götürmek istedi. “Ey Allah’ın Resûlü, onlardan birine emret de bunu benim üzerime kaldırsın” dedi.
“Hayır” dedi.
“Öyleyse sen benim üzerime kaldır” dedi.
“Hayır” dedi.
Bunun üzerine ondan birazını saçtı; sonra onu yüklenip omzunun üzerine attı ve gitti. Resûlullah, onun hırsına şaşarak, gözden kayboluncaya kadar gözlerini onun üzerinde tuttu. Resûlullah, orada ondan bir dirhem bile kalmadan kalkmadı.