Mûsâ b. İsmâil bize rivayet etti; Ebû Avâne bize rivayet etti; Husayn’dan; Ebû Vâil’den. Ebû Vâil dedi ki: Mesrûk b. el-Ecda‘ bana anlattı; dedi ki: Ümmü Rûmân (Âişe’nin annesi) bana anlattı; şöyle dedi:
“Bir ara ben ve Âişe oturuyorduk; Ensâr’dan bir kadın içeri girdi ve ‘Allah falana şöyle yapsın, böyle yapsın…’ dedi.”
Ümmü Rûmân: “Bu niye?” dedi.
Kadın: “Oğlum, bu sözü yayanların arasındaydı.” dedi.
Ümmü Rûmân: “Bu söz ne?” dedi.
Kadın: “Şöyle şöyle…” dedi.
Âişe: “Resulullah bunu duydu mu?” dedi.
Kadın: “Evet.” dedi.
Âişe: “Ebû Bekir de (duydu mu)?” dedi.
Kadın: “Evet.” dedi.
Bunun üzerine Âişe bayılıp düştü. Kendine geldiğinde üzerine titremeli bir ateş çökmüştü. Üzerine elbiselerini örttüm, onu örttüm.
Sonra Peygamber geldi ve: “Buna ne oldu?” dedi.
Ben: “Ey Allah’ın elçisi, titremeli bir ateş tuttu.” dedim.
O: “Belki de hakkında konuşulan bir söz yüzündendir.” dedi.
(Ümmü Rûmân) dedi ki: “Evet.”
Âişe doğrulup oturdu ve şöyle dedi: “Allah’a yemin ederim ki, yemin etsem bana inanmayacaksınız; konuşsam da beni mazur görmeyeceksiniz. Benim durumumla sizin durumunuz, Yakub ile oğullarının durumu gibidir. Sizin anlattıklarınıza karşı yardım istenecek olan Allah’tır.”
(Ümmü Rûmân) dedi ki: Peygamber hiçbir şey söylemeden çıktı. Sonra Allah onun özrünü/temize çıkarılmasını indirdi. (Âişe) dedi ki: “Allah’a hamd olsun; hiç kimsenin hamdiyle değil, senin hamdinle de değil.”