Musa b. İsmail bize rivayet etti; Hemmâm bize rivayet etti; o, İshak b. Abdullah b. Ebî Talha’dan; o dedi ki: Enes bana anlattı:
“Peygamber, Ümmü Süleym’in kardeşi olan dayısını yetmiş süvari içinde gönderdi. Müşriklerin reisi Âmir b. Tufeyl üç seçenek sundu: ‘Ova halkı senin olsun, şehir halkı benim olsun; ya da senin halifen olayım; ya da Gatafân’dan bin bin kişiyle sana saldırayım.’ Derken Âmir, falanca kadının evinde mızrakla vuruldu ve dedi ki: ‘Falanca ailenin bir kadınının evinde, devenin bezesi gibi bir beze!’ ‘Atımı getirin!’ dedi ve atının üzerinde öldü.
Sonra Ümmü Süleym’in kardeşi Harâm — ve bir topal adam ile falanca kabileden bir adam — dedi ki: ‘Siz yakın durun, ben onların yanına gideceğim. Beni emniyete alırlarsa siz (yerinizde) kalırsınız; beni öldürürlerse siz arkadaşlarınıza gidersiniz.’ Sonra: ‘Bana emniyet veriyor musunuz? Allah’ın elçisinin mesajını ileteceğim’ dedi. Onlarla konuşmaya başladı; onlar bir adama işaret ettiler; o da arkasından gelip onu mızrakla vurdu — Hemmâm: “Sanırım onu delip geçti” dedi — Harâm dedi ki: ‘Allahu ekber! Kâbe’nin Rabbine yemin olsun ki kazandım!’”
Sonra adam (diğerleriyle) yakalandı; (gönderilenlerin) hepsi öldürüldü; sadece topal olan kurtuldu, bir dağın tepesindeydi. Allah bize (bu konuda bir) ayet indirdi; sonra bu, neshedilenden oldu: “Biz Rabbimize kavuştuk; O bizden razı oldu, bizi de razı etti.” Peygamber, otuz sabah boyunca Ri‘l’e, Zekvân’a, Benû Lihyân’a ve Usayye’ye — Allah’a ve elçisine isyan edenlere — beddua etti.”