Abdullah b. Muhammed bana rivayet etti; Hişâm bize rivayet etti; Ma‘mer bize haber verdi; Zührî’den; Humeyd b. Abdurrahman’dan; Ebû Hureyre’den: Peygamber şöyle dedi:
“Bir adam kendine karşı aşırı giden (çok günah işleyen) biriydi. Ölüm kendisine gelince oğullarına dedi ki: ‘Ben ölünce beni yakın, sonra öğütün, sonra rüzgâra savurun. Vallahi Rabbim bana güç yetirirse, hiç kimseyi azaplandırmadığı bir azapla beni azaplandıracaktır.’ Öldüğünde bu ona yapıldı. Allah yeryüzüne emretti: ‘Ondan içinde olanı topla.’ Yeryüzü topladı ve bir de baktı ki o (adam) ayakta. Allah ona dedi ki: ‘Seni bunu yapmaya sevk eden neydi?’ Adam dedi ki: ‘Rabbim, senden korkum.’ Bunun üzerine Allah onu bağışladı.”
(Başka bir rivayette: “Rabbim, senden korkum” yerine “Rabbim, senden korkmam” lafzı geçmiştir.)