Muhammed b. Abdullah b. Havşeb et-Tâifî bana rivayet etti; Huşeym bize rivayet etti; Husayn bize haber verdi; Sa‘d b. Ubeyde’den; Ebû Abdurrahman’dan rivayet etti. Ebû Abdurrahman Osman tarafındandı. İbn Atıyye’ye—o da Ali tarafındandı—şöyle dedi:
“Arkadaşını (kan dökmeye) cüretkâr yapan şeyin ne olduğunu biliyorum. Onu şöyle derken işittim:
Peygamber beni ve Zübeyr’i gönderdi ve dedi ki: ‘Falan ravzaya gidin; orada Hâtıb’ın kendisine bir mektup verdiği bir kadın bulacaksınız.’
Biz ravzaya geldik ve kadına: ‘Mektup!’ dedik.
Kadın: ‘Bana vermedi.’ dedi.
Biz: ‘Ya çıkarırsın ya da seni soyundururum!’ dedik.
Bunun üzerine onu belinden (kuşağından) çıkardı.
Sonra (Peygamber) Hâtıb’ı çağırttı. Hâtıb dedi ki: ‘Acele etme! Allah’a yemin ederim ki ne kâfir oldum ne de İslam’a olan sevgimden başka bir şey arttı. Senin ashabından hiçbir kimse yoktu ki Mekke’de ailesini ve malını Allah’ın onunla koruduğu bir yakını bulunmasın. Benim ise hiç kimsem yoktu. Bu yüzden onların yanında bir iyilik (el) edinmek istedim.’
Peygamber onu doğruladı.
Ömer dedi ki: ‘Bırak beni, boynunu vurayım; çünkü o münafıklık yaptı.’
(Peygamber) dedi ki: ‘Sen nereden bileceksin! Belki Allah Bedir ehline baktı da “Dilediğinizi yapın” dedi.’
İşte onu cesaretlendiren budur.”