Kuteybe b. Saîd bize rivayet etti; Yakub b. Abdurrahman b. Muhammed b. Abdullah b. Abd el-Kârî bize rivayet etti; Ebu Hâzim’den:
Dedi ki: Sehl —yani Sehl b. Sa‘d— bana haber verdi; dedi ki: Peygamber Hayber günü şöyle dedi:
“Yarını bayrağı, Allah’ın eliyle fetih vereceği bir adama vereceğim; o Allah’ı ve Resul’ünü sever; Allah ve Resul’ü de onu sever.”
İnsanlar o gece, hangisine verilecek diye (bunu konuşarak) geçirdiler. Sabah olunca hepsi onu umarak erkenden geldiler. Peygamber dedi ki: “Ali nerede?”
“Gözleri ağrıyor” denildi.
Peygamber onun gözlerine tükürdü ve onun için dua etti; sanki hiç ağrısı yokmuş gibi iyileşti. Bayrağı ona verdi. Ali dedi ki: “Onlarla, bizim gibi oluncaya kadar savaşayım mı?”
Peygamber şöyle dedi:
“Sakin sakin ilerle; onların sahasına ininceye kadar. Sonra onları İslam’a çağır ve üzerlerine vacip olan şeyleri onlara bildir. Allah’a yemin olsun ki Allah’ın senin vesilenle bir adamı hidayete erdirmesi, senin için kırmızı develere sahip olmaktan daha hayırlıdır.”