Muhammed b. Sinân bize rivayet etti: Füleyh bize rivayet etti: Hilâl’den; o da Atâ b. Yesâr’dan; o da Ebû Saîd el-Hudrî’den:
Ebû Saîd dedi ki: Resulullah minbere çıktı ve şöyle dedi:
“Ben, benden sonra sizin için ancak yeryüzünün bereketlerinden size açılacak şeylerden korkuyorum.”
Sonra dünyanın süsünü andı; birini söyleyip ardından ötekini ekledi. Bunun üzerine bir adam kalkıp:
“Ey Allah’ın elçisi! Hayır, şer getirir mi?” dedi.
Peygamber ona cevap vermeden sustu. Biz: “Ona vahiy geliyor.” dedik. İnsanlar, sanki başlarının üzerinde kuş varmış gibi sessiz kaldılar.
Sonra Peygamber yüzünden ter damlalarını sildi ve şöyle dedi:
“Az önce soran nerede? (Sorduğun) hayır mıydı?” (Bunu üç kez söyledi.)
“Hayır ancak hayır getirir. Baharın bitirdiği her şey, (otlayan hayvanı) ya şişkinlikten öldürür ya da neredeyse öldürecek hale getirir. Hayvan yedikçe yer; ta ki yanları (karnı) şişince güneşe döner; dışkılar ve idrar yapar; sonra yine otlar.
Bu mal da yeşil ve tatlıdır. Hakkıyla alıp onu Allah yolunda, yetimlerde ve yoksullarda kullanan kimse için ne güzel bir dosttur. Kim onu hakkıyla almazsa, doymaz bir yiyici gibidir ve kıyamet günü o mal onun aleyhine şahit olur.”