İshak b. İbrahim bize rivayet etti. O dedi ki: Bize Muâz b. Hişâm rivayet etti. O dedi ki: Bana babam, Katâde’den, o da Enes b. Mâlik’ten şöyle rivayet etti:
Nebi, devesinin semerinde Muâz b. Cebel’i terkisine almıştı. Ona: Ey Muâz b. Cebel! diye seslendi. Muâz: Buyur ey Allah’ın Resûlü, emrine amadeyim, dedi. Nebi tekrar: Ey Muâz! diye seslendi. Muâz yine: Buyur ey Allah’ın Resûlü, emrine amadeyim, dedi. Bunu üç defa tekrarladıktan sonra şöyle buyurdu:
Kalbinden samimi olarak Allah’tan başka ilâh olmadığına ve Muhammed’in Allah’ın Resûlü olduğuna şahitlik eden hiçbir kimse yoktur ki Allah onu cehennem ateşine haram kılmasın.
Muâz: Ey Allah’ın Resûlü! Bunu insanlara haber vereyim de sevinsinler mi? dedi. Nebi: O zaman buna güvenip gevşerler, buyurdu.
Muâz ise, bu bilgiyi gizlemiş olma günahına girmek istemediği için bunu ancak ölüm döşeğinde insanlara haber verdi.