DEAŞ başlangıçta İslam’a geçmeyi kabul eden Ezidi erkeklerin esaret altında aileleriyle birlikte yaşamalarına izin verdi. Ancak örgüt bu politikasını zamanla değiştirdi ve sonunda bu erkeklerin neredeyse tamamını öldürdü. Öldürmeler, Şengal’in ele geçirilmesinden sonraki aylarda da devam etti.
Baskı altında İslam’a geçen Ezidi erkeklerin başlangıçta Koço, Musul ve Telafer’de, ayrıca Kasr Mirhab ve Kızıl Keo gibi çevre köylerde aileleriyle birlikte yaşamalarına izin verildi. Bu erkeklerin eşleri DEAŞ savaşçılarına satılmadı. Bununla birlikte günlük yaşamları oldukça zordu. DEAŞ onları günde birçok kez namaz kılmaya zorladı ve zorla çalıştırdı. Bazı Ezidi erkekler sistematik biçimde fiziksel ve psikolojik kötü muameleye maruz bırakıldı. DEAŞ, onları sağlıklarını ve esenliklerini açıkça hiçe sayan koşullarda tuttu. Ezidi erkekler İslam’a geçmeyi reddederse, din değiştirmelerinin samimiyetinden şüphe edilirse veya kaçmaya çalışırlarsa DEAŞ tarafından öldürülme tehlikesiyle karşı karşıya kalıyordu.