Hârûn, Mes‘ade b. Sadaka’dan rivayet etti. Dedi ki: Ebû Abdullah’ın şöyle buyurduğunu işittim. Kendisine, “Zina edene neden kâfir demiyorsun da namazı terk edene kâfir diyorsun; bunun delili nedir?” diye soruldu. Buyurdu ki: “Çünkü zina eden ve benzeri günahları işleyen kimse bunu şehvetinin baskın gelmesi sebebiyle yapar. Namazı terk eden ise onu ancak hafife aldığı için terk eder. Sen zina eden bir kimsenin kadına yaklaşırken bundan zevk aldığını ve ona yöneldiğini görürsün. Namazı terk eden ise onu terk etmeye yönelirken herhangi bir lezzet kastetmez. Lezzet ortadan kalkınca geriye hafife alma kalır; hafife alma gerçekleşince de küfür meydana gelir.” Kendisine yine şöyle soruldu: “Bir kadına bakıp onunla zina eden veya şarap görüp içen kimse ile namazı terk eden kimse arasında ne fark vardır ki zina eden ve şarap içen kimse namazı terk eden gibi hafife almış sayılmıyor?” Buyurdu ki: “Delil şudur: Zina ve şarap içme gibi fiillerde seni çağıran ve sana galip gelen bir şehvet vardır. Namazı terk etmeye gelince, seni buna çağıran bir şehvet yoktur; sen kendi nefsini buna yöneltmişsindir. Bu ise doğrudan doğruya hafife almadır. Aralarındaki fark budur.”