Bir grup raviden, Sehl b. Ziyâd’dan, o da Ali b. Esbât’tan, o da Tırbâl’ın azatlısı Süleym’den rivayet etti. Dedi ki: Hişâm bana, Hamza b. Tayyâr’dan nakletti. Dedi ki: Ebû Abdullah bana şöyle buyurdu: “İnsanlar altı sınıftır.” Ben, “Bunları yazmama izin verir misin?” dedim. “Evet” buyurdu. “Ne yazayım?” dedim. Buyurdu ki: “Cennet ehli ve cehennem ehlinden olan vaad ve tehdide konu edilenleri yaz. Bir de: ‘Günahlarını itiraf eden diğerleri de vardır; onlar iyi bir ameli başka kötü bir amelle karıştırmışlardır.’ (Tevbe 102) ayetini yaz.” Ben, “Bunlar kimlerdir?” dedim. Buyurdu ki: “Vahşî de onlardandır.” Sonra buyurdu ki: “Şunu da yaz: ‘Bir de Allah’ın emrine bırakılmış olanlar vardır; ya onlara azap eder yahut tövbelerini kabul eder.’ (Tevbe 106)” Sonra buyurdu ki: “Şunu da yaz: ‘Erkeklerden, kadınlardan ve çocuklardan güçsüz bırakılmış olanlar müstesna; onlar ne bir çareye güç yetirebilirler ne de bir yol bulabilirler. İşte bunları Allah’ın affetmesi umulur.’ (Nisâ 98-99)” Sonra buyurdu ki: “Bunlar küfre ulaşacak bir çare bulamayan ve imana giden yolu da bulamayan kimselerdir.” Sonra buyurdu ki: “A‘râf ehlini de yaz.” Ben, “A‘râf ehli kimlerdir?” dedim. Buyurdu ki: “Onlar iyilikleriyle kötülükleri eşit olan bir topluluktur. Eğer Allah onları ateşe koyarsa günahları sebebiyledir; eğer cennete koyarsa rahmeti sebebiyledir.”