Ahmed b. Muhammed b. Hâlid, Amr b. Osman’dan; o da Muhammed b. Sâlim el-Kindî’den, o da bir raviden, o da Ebû Abdullah’tan nakletti. Şöyle buyurdu:
“Müminlerin Emiri minbere çıktığında şöyle derdi:
‘Müslüman üç kişiyle dostluk kurmaktan sakınmalıdır: Hayâsız günahkâr, ahmak ve yalancı.
Hayâsız günahkâr kendi yaptıklarını sana süsleyerek gösterir, senin de kendisi gibi olmanı ister. Din ve ahiret işlerinde sana yardım etmez. Onunla birlikte olmak kabalık ve katılık doğurur. Yanına girip çıkman sana utanç getirir.
Ahmak ise sana hayrı gösteremez; kötülüğü senden uzaklaştırması da umulmaz. Bütün gücünü harcasa bile çoğu zaman sana fayda vermek isterken zarar verir. Onun ölümü hayatından, susması konuşmasından, uzaklığı yakınlığından daha hayırlıdır.
Yalancıya gelince, onunla hayatın tadı olmaz. Senin sözünü başkalarına, başkalarının sözünü sana taşır. Bir hikâyeyi bitirmeden ona başka bir hikâye ekler. Öyle ki bazen doğru söylese bile kendisine inanılmaz. İnsanlar arasında düşmanlık çıkarır, kalplerde kin ve nefret yetiştirir. Allah’tan korkun ve kendinizi koruyun.’”