Bir adam şöyle dedi: Ebû Abdullah’a, “Kardeşlerim ve amcaoğullarım evi bana dar ettiler, beni oradan çıkmaya mecbur bıraktılar ve başka bir eve sığınmak zorunda kaldım. Eğer konuşacak olsam ellerindeki her şeyi alabilirim” dedim. Bana: “Sabret; Allah sana bir çıkış yolu açacaktır” buyurdu. Oradan ayrıldım. Yüz otuz bir yılında veba salgını çıktı. Vallahi onların hepsi öldü, içlerinden tek bir kişi bile kalmadı. Sonra Ebû Abdullah’ın yanına gittim. Bana: “Ailenin durumu ne oldu?” diye sordu. Ben de: “Vallahi hepsi öldü, içlerinden tek bir kişi bile kalmadı” dedim. Bunun üzerine şöyle buyurdu: “Bu, sana yaptıkları şeyler, sana karşı gelmeleri ve akrabalık bağlarını kesmeleri sebebiyledir. Kökleri kesildi. Onların hayatta kalıp sana sıkıntı vermeye devam etmelerini ister miydin?” Ben: “Evet vallahi isterdim” dedim.