Ashabımızdan bir grup, Ahmed b. Muhammed b. Hâlid’den, o da Mansûr b. Abbas’tan, o da Saîd b. Cenâh’tan, o da Osman b. Saîd’den, o da Abdülhamîd b. Ali el-Kûfî’den, o da Muhâcir el-Esedî’den, o da Ebû Abdullah’tan rivayet etti. Şöyle buyurdu: “Îsâ b. Meryem, halkı, kuşları ve hayvanları ölmüş bir köye uğradı ve şöyle dedi: ‘Bunlar ancak bir ilahî gazap sebebiyle ölmüşlerdir. Eğer ayrı ayrı ölselerdi birbirlerini gömerlerdi.’ Bunun üzerine havariler: ‘Ey Allah’ın Ruhu ve Kelimesi! Allah’a dua et de onları diriltsin; bize amellerini haber versinler ki biz de onlardan sakınalım’ dediler. Îsâ Rabbine dua etti. Gökyüzünden kendisine: ‘Onlara seslen’ diye nida edildi. Bunun üzerine Îsâ gece vakti yüksek bir yere çıktı ve: ‘Ey bu köyün halkı!’ diye seslendi. İçlerinden biri cevap verdi: ‘Buyur ey Allah’ın Ruhu ve Kelimesi!’ Îsâ: ‘Yazıklar olsun size! Amelleriniz neydi?’ diye sordu. O kişi şöyle dedi: ‘Tağuta kulluk etmek, dünya sevgisi, az korku, uzun emel ve eğlence ile oyundaki gafletti.’ Îsâ: ‘Dünya sevginiz nasıldı?’ diye sordu. O da: ‘Çocuğun annesini sevmesi gibiydi. Dünya bize yöneldiğinde sevinir ve mutlu olurduk; bizden yüz çevirdiğinde ise ağlar ve üzülürdük’ dedi. Îsâ: ‘Tağuta kulluğunuz nasıldı?’ diye sordu. O da: ‘Günahkârlara itaat etmekti’ dedi. Îsâ: ‘İşinizin sonu ne oldu?’ diye sordu. O da: ‘Bir geceyi afiyet içinde geçirdik, sabah olduğunda kendimizi Hâviye’de bulduk’ dedi. Îsâ: ‘Hâviye nedir?’ diye sordu. O da: ‘Siccîn’dir’ dedi. Îsâ: ‘Siccîn nedir?’ diye sorunca: ‘Kıyamet gününe kadar üzerimizde yakılan ateş dağlarıdır’ dedi. Îsâ: ‘Peki siz ne dediniz ve size ne söylendi?’ diye sordu. O da: ‘Bizi dünyaya geri döndür ki ona karşı zâhid olalım dedik. Bize: Yalan söylediniz, denildi’ dedi. Îsâ: ‘Yazık sana! Neden aralarında yalnız sen benimle konuşuyorsun?’ diye sorunca şu cevabı verdi: ‘Ey Allah’ın Ruhu! Onlar sert ve güçlü meleklerin ellerindeki ateşten gemlerle gemlenmişlerdir. Ben onların arasında bulunuyordum ama onlardan değildim. Azap indiğinde beni de kuşattı. Şimdi cehennemin kenarında bir kıl ile asılı duruyorum; içine yuvarlanıp yuvarlanmayacağımı veya kurtulup kurtulamayacağımı bilmiyorum.’ Bunun üzerine Îsâ havarilerine dönerek şöyle dedi: ‘Ey Allah’ın dostları! Kuru ekmek ve öğütülmüş tuzla yetinmek, dünya ve ahiret selametiyle birlikte çöplükler üzerinde uyumaktan çok daha hayırlıdır.’”