Yine ondan, o da Ahmed b. Muhammed’den, o da Ahmed b. Ebî Dâvûd’dan, o da arkadaşlarımızdan bazılarından, o da iki imamdan birinden rivayet etti. Şöyle buyurdu: “İki kişi mescide girdi. Biri ibadet ehli, diğeri ise günahkârdı. Mescitten çıktıklarında günahkâr doğru bir kul olmuş, âbid ise günahkâr olmuştu. Çünkü âbid mescide ibadetiyle övünerek girer, zihni bununla meşgul olurdu. Günahkârın zihni ise işlediği günahlardan dolayı pişmanlık duymak ve Allah’tan bağışlanma dilemekle meşgul olurdu.”