Aslında aynı ölçüde, onların meleklere taptıkları da söylenebilir. Hatta teolojik ayrıntılarla ilgilenmeyen veya böylesine farklı bir inanç sistemi hakkında bilgisi olmayan kişiler için bunu bu şekilde ifade etmek daha uygun olabilir.
“Dinler tarihinde ilginç olan şudur ki, bir halkın tanrısı başka bir halkın şeytanıdır.”
Yezidilerin kozmolojisi, hâkim dini anlayıştan o kadar farklıdır ki, kavramlarını başka dillere aktarmak oldukça güçtür. Yezidiler tek bir yaratıcıya inanırlar. Bu yaratıcı daha sonra başka ilahi varlıklar yaratmıştır; bunlara iblis, melek veya tanrı denmesi mümkündür. Bunların en önemlisi ve Yezidilerin ibadet ettiği varlık Melek Tavus’tur ve tavus kuşu ile temsil edilir.
Bazı çoktanrılı dinlerde hem iyilik tanrılarına hem de kötülük tanrılarına ibadet edilir; iyilik tanrılarına iyi şeyler gerçekleşsin diye, kötülük tanrılarına ise kötü şeyler olmasın diye sunular sunulur. Yezidi inancı ise bundan farklıdır. Onlara göre Tanrı o kadar mutlak iyidir ki ibadete ihtiyaç duymaz. Melek Tavus, kusurlu dünya ile Yüce Varlığın mükemmelliği arasında bir tür aracı veya koruyucu katman görevi görür.
Bu anlayış, bazı eski Gnostiklerin inançlarına benzemektedir. Gnostiklere göre mutlak iyi olan Tanrı, önce Aeonlar adı verilen ara varlıkları yaratmış, onlar da içinde kötülüğün bulunduğu maddi dünyayı meydana getirmiştir. Bu kitabın yazıldığı dönemde, erken Hristiyan polemik yazıları dışında Gnostikler neredeyse hiç bilinmiyordu.
Yezidiler, dinler tarihi açısından, Baskların dilbilimi açısından taşıdığı öneme benzer bir önem taşırlar. Samiriler veya Dürziler gibi, küreselleşmenin giderek tek tipleştirdiği bir dünyada kültürel ve dini çeşitliliği temsil eden küçük bir ada gibidirler.