Âmin, âmin, âmin!
Şemseddin’in,
Fahrüddin’in,
Nasırüddin’in,
Secâdeddin’in,
Şeyh Sin’in (Hüseyin),
Şeyh Bekr’in ve Kâdirürrahmân’ın aracılığıyla.
Ey Rabbimiz!
Sen lütufkârsın, sen merhametlisin.
Sen Allah’sın; kralların ve ülkelerin hükümdarısın.
Sevinç ve mutluluğun hükümdarısın.
İyi nasibin ve ebedî hayatın hükümdarısın.
Ezelden beri ezelî olansın.
Bahtın ve hayatın kaynağı sensin.
Lütfun ve iyi talihin sahibisin.
Cinlerin ve insanların hükümdarısın.
Kutsal kişilerin (evliyaların) hükümdarısın.
Heybetin ve övgünün sahibisin.
İbadetin ve hamdin makamısın.
Övülmeye ve şükredilmeye lâyık olansın.
Ey Rabbimiz!
Yolculuklarda koruyucu sensin.
Ayın ve karanlığın hâkimisin.
Güneşin ve ateşin ilâhısın.
Büyük arşın Rabbisin.
İyiliğin sahibisin.
Ey Rabbimiz!
Senin nasıl olduğunu hiç kimse bilemez.
Senin bir güzelliğin yoktur.
Senin bir yüksekliğin yoktur.
Senin çıkışın yoktur.
Senin sayın yoktur.
Ey Rabbimiz!
Kralların da dilencilerin de hâkimisin.
Toplumun ve bütün dünyanın hâkimisin.
Âdem’in tövbesini kabul eden sensin.
Ey Rabbimiz!
Senin bir evin yoktur.
Senin malın yoktur.
Senin kanatların yoktur.
Senin tüylerin yoktur.
Senin sesin yoktur.
Senin rengin yoktur.
Bizi bahtiyar ve hoşnut kılan sensin.
Îsâ’yı ve Meryem’i yaratan sensin.
Ey Rabbimiz!
Sen lütufkârsın.
Merhametlisin.
Sadıksın.
Sen Rab’sin; ben ise bir hiçim.
Ben düşmüş bir günahkârım.
Senin hatırladığın bir günahkârım.
Bizi karanlıktan aydınlığa çıkaran sensin.
Ey Rabbimiz!
Günahımı ve suçumu,
Al ve benden uzaklaştır.
Ey Allah!
Ey Allah!
Ey Allah!
Âmin.