Oruç, Yezidilerin dinî uygulamalarından biridir. Aralık ayında art arda üç gün oruç tutulur. Bunun Yezid’in ölümünü anmak amacıyla yapıldığı söylenir.
Bazıları ise ilkbaharda kırk gün süren bir oruç daha tutar. Bu dönem, Doğu Hristiyanlarının Hz. İsa’nın çölde şeytan tarafından denenirken kırk gün aç kalmasını andıkları zamana rastlar.
Bir ailede tek bir kişinin diğer aile fertleri adına oruç tutması da mümkündür. Bu süre boyunca oruç tutanlar hayvansal gıda tüketmezler.
Baş şeyh ise yılda bir ay boyunca çok daha sıkı bir oruç tutar. Yirmi dört saat içinde yalnızca bir kez, o da güneş battıktan hemen sonra yemek yer.
Dua ise dinî bir yükümlülük olarak kabul edilmez. Yezidiler düzenli olarak dua etmezler; hatta belirlenmiş bir dua şekilleri bile yoktur ve kendileri de dua etmediklerini kabul ederler.
Anlatıldığına göre Şeyh Adî Mekke’den döndüğünde, verdiği vaazlardan birinde taraftarlarına şöyle demiştir:
“Tanrı bana size söylememi emretti ki, duaya ihtiyaç yoktur. Melek Tavus’un kudretine inanın; böylece kurtuluşa ereceksiniz.”
Bununla birlikte, “sabah zikri” adı verilen kısa bir metinleri vardır. Dindar olanlar sabah yataktan kalkarken bunu Kürtçe mırıldanırlar.
“Sabah güneşi doğarken iki cellât bana kaç kez geldi. Ey zavallı insan, kalk ve şahitlik et! Dinim için şahitlik et. Allah birdir. Melek, Şeyh Adî ve onun cemaati adına; büyük tekke adına; Şeyh Tavris ile Fahreddin’in tekkesi adına; bütün şeyhler ve pirler adına; Deyr-i Zor ile Deyr-i Çankaliye’nin kudreti adına; Zaman’ın kabri adına ve Ahiret Günü adına. Âmin.”