Muhammed b. Yahyâ, Ahmed b. Muhammed b. Îsâ, Muhammed b. Sinân, Ammâr b. Mervân ve Semâa b. Mihrân’dan rivayet etti. Semâa şöyle dedi: Salih kul bana şöyle buyurdu: “Ey Semâa! Onlar yataklarında güven içinde uyuyorlar, beni ise korkutuyorlar. Allah’a yemin olsun ki bir zamanlar yeryüzünde Allah’a ibadet eden yalnızca bir kişi vardı. Eğer onunla birlikte başka biri bulunsaydı Allah onu da ona katardı. Nitekim Allah: ‘İbrahim tek başına bir ümmetti; Allah’a itaat eden ve hanif idi.’ (Nahl 120) buyurmuştur. Allah’ın dilediği kadar böyle kaldı, sonra Allah onu İsmail ve İshak ile ünsiyet ettirdi ve üç kişi oldular. Allah’a yemin olsun ki mümin gerçekten çok azdır, kâfirler ise çoktur.” Sonra bana: “Bunun nedenini biliyor musun?” dedi. “Hayır, bilmiyorum.” dedim. Buyurdu ki: “Onlar müminler için birer dost ve sırdaş kılınmışlardır; müminler içlerinde olanı onlara anlatır, böylece rahatlar ve onlarla huzur bulurlar.”