Muhammed b. Yahyâ, Ahmed b. Muhammed b. Îsâ, Muhammed b. İsmail, Ebû İsmail es-Serrâc, İbn Miskân ve Sâbit Ebû Saîd’den rivayet etti. Ebû Abdullah bana şöyle buyurdu: “Ey Sâbit! İnsanlarla ne işiniz var? İnsanları kendi hallerine bırakın ve kimseyi kendi yolunuza çağırmayın. Allah’a yemin ederim ki göklerde ve yerde bulunanların tamamı Allah’ın hidayetini istediği bir kulu saptırmak için birleşseler buna güç yetiremezler. İnsanları kendi hallerine bırakın. Hiçbiriniz ‘Bu benim kardeşimdir, amcamın oğludur, komşumdur’ demesin. Çünkü Allah bir kul hakkında hayır dilediğinde onun ruhunu temizler; böylece o, herhangi bir iyilik duyduğunda onu tanır, herhangi bir kötülük duyduğunda da onu reddeder. Sonra Allah onun kalbine işlerini toparlayacak bir söz bırakır.”