Ashabımızdan bir grup, Ahmed b. Muhammed b. Hâlid, babası, Fedâle b. Eyyûb, Ali b. Ebî Hamza ve Ebû Abdullah’tan rivayet etti ki şöyle buyurdu:
“Şiilerimiz kendi aralarında merhametli olan kimselerdir. Yalnız kaldıklarında Allah’ı anarlar. Bizim zikrimiz Allah’ın zikrindendir. Çünkü biz anıldığımızda Allah anılmış olur; düşmanımız anıldığında ise şeytan anılmış olur.”