Ali b. İbrahim, babası, Safvân b. Yahyâ, İshak b. Ammâr ve Ebû Abdullah’tan rivayet etti ki şöyle buyurdu:
“Müminler birbirlerine sarıldıklarında rahmet onları kuşatır. Birbirlerine sarılıp bunu yalnızca Allah’ın rızası için yapar, dünya menfaatlerinden hiçbirini amaçlamazlarsa kendilerine:
‘İkiniz de bağışlandınız; amellerinize yeniden başlayın’ denilir.
Sonra birbirleriyle konuşmaya başladıklarında melekler birbirlerine:
‘Onlardan uzaklaşın; çünkü aralarında bir sır vardır ve Allah onu örtmüştür’ derler.”
İshak dedi ki:
“Size feda olayım! Allah:
‘İnsan hiçbir söz söylemez ki yanında gözetleyen ve yazan bir görevli bulunmasın’
buyurduğu halde onların sözleri yazılmaz mı?”
Ebû Abdullah derin bir iç çekti, sonra sakalını gözyaşları ıslatıncaya kadar ağladı ve şöyle buyurdu:
“Ey İshak! Allah, müminler karşılaştıklarında onlara saygı göstermek için meleklere onlardan uzak durmalarını emretmiştir. Melekler onların sözlerini yazmasalar ve konuştuklarını bilmeseler de, gizliyi ve gizlinin de gizlisini bilen Allah onların konuşmalarını bilir ve onlar için muhafaza eder.”