Muhammed b. Yahyâ, Muhammed b. Hüseyin, Muhammed b. İsmail b. Bezi‘, Sâlih b. Ukbe, Abdullah b. Muhammed el-Ca‘fî ve Ebû Cafer ile Ebû Abdullah’tan rivayet ettiler. Onlar şöyle buyurdular:
“Bir mümin, kardeşini ziyaret etmek üzere, onun hakkını bilerek evinden çıkarsa Allah onun her adımı için bir iyilik yazar, bir kötülüğünü siler ve derecesini yükseltir. Kapıyı çaldığında göğün kapıları ona açılır. Birbirleriyle karşılaşıp tokalaşır ve kucaklaşırlarsa Allah onlara yönelir. Sonra onlarla meleklere karşı övünür ve şöyle buyurur:
‘Şu iki kuluma bakın! Benim için birbirlerini ziyaret ettiler ve benim için birbirlerini sevdiler. Bu buluşmadan sonra onları ateşle cezalandırmamak üzerime bir haktır.’
Ayrıldıklarında melekler onun nefesleri, adımları ve sözleri sayısınca ona eşlik ederler. Onu gelecek yılın aynı gecesine kadar dünya belalarından ve ahiret afetlerinden korurlar. Eğer bu süre içinde ölürse hesaptan muaf tutulur. Ziyaret edilen kimse de ziyaretçinin hakkını, ziyaretçinin onun hakkını bildiği kadar biliyorsa onun sevabı kadar sevap alır.”