Muhammed b. Yahyâ, Ahmed b. Muhammed b. İsa, Ömer b. Abdülaziz, Muhammed b. Fudayl ve Ebû Hamza’dan rivayet etti. Ebû Hamza şöyle dedi: Ebû Cafer ile yol arkadaşıydım. Konakladık. Biraz yürüdü, sonra dönüp geldi ve elimi kuvvetle sıktı. Ben de: “Sana feda olayım, ben zaten seninle aynı mahfede değil miydim?” dedim. Şöyle buyurdu: “Mümin biraz uzaklaşıp sonra kardeşinin elini tuttuğunda Allah onlara yönelir ve günahlara: ‘Bunlardan dökülün!’ der. Günahlar da ey Ebû Hamza, ağacın yaprakları gibi dökülür. Ayrıldıklarında üzerlerinde hiçbir günah kalmaz.”