Muhammed b. Yahyâ, Ahmed b. Muhammed’den, o Muhammed b. Sinân’dan, o Abdullah b. Müskân’dan, o Ebû Basîr’den, o da Ebû Abdullah’tan rivayet etti. O şöyle buyurdu:
Resûlullah, Ensardan Hârise b. Mâlik b. Nu‘mân ile karşılaştı ve ona: “Ey Hârise b. Mâlik! Nasılsın?” diye sordu. O da: “Ey Allah’ın Resûlü! Gerçek bir mümin olarak yaşıyorum” dedi. Bunun üzerine Resûlullah: “Her şeyin bir hakikati vardır. Senin sözünün hakikati nedir?” diye sordu. Hârise şöyle dedi:
“Ey Allah’ın Resûlü! Nefsim dünyadan yüz çevirdi. Bu yüzden gecelerimi uykusuz, gündüzlerimi susuz geçiriyorum. Rabbimin Arşı’nı, hesabın kurulmuş olduğunu görür gibiyim. Cennet ehlinin cennette birbirlerini ziyaret ettiklerini görür gibiyim. Cehennem ehlinin cehennemdeki feryatlarını işitir gibiyim.”
Bunun üzerine Resûlullah ona: “Allah’ın kalbini nurlandırdığı bir kul. Gördün, öyleyse sebat et” buyurdu. Hârise: “Ey Allah’ın Resûlü! Allah’a dua et de bana seninle birlikte şehitliği nasip etsin” dedi. Resûlullah: “Allah’ım! Hârise’ye şehitlik nasip et” diye dua etti. Çok geçmeden birkaç gün sonra Resûlullah bir askerî birlik gönderdi ve onu da bu birliğe kattı. Hârise savaştı, sekiz veya dokuz kişiyi öldürdü, ardından kendisi de öldürüldü.
Kasım b. Büreyd’in Ebû Basîr’den naklettiği rivayette ise şöyle geçmektedir:
“Ca‘fer b. Ebû Tâlib ile birlikte şehit edildi. Dokuz kişiden sonra kendisi onuncu kişi idi.”