Muhammed b. Yahyâ, Ahmed b. Muhammed b. Îsâ’dan; Ali b. İbrahim de babasından; her ikisi de İbn Mahbûb’dan, o Ebû Muhammed el-Vâbişî ve İbrahim b. Mihzem’den, onlar da İshak b. Ammâr’dan rivayet etti. İshak b. Ammâr şöyle dedi:
Ebû Abdullah’ın şöyle buyurduğunu işittim:
Resûlullah sabah namazını insanlara kıldırdıktan sonra mescitte bulunan bir gence baktı. Genç uyukluyor, başı öne düşüp kalkıyor, rengi sararmış, bedeni zayıflamış ve gözleri çukurlaşmıştı. Resûlullah ona: “Ey filan, sabaha nasıl çıktın?” diye sordu. O da: “Ey Allah’ın Resûlü, yakîn sahibi olarak sabahladım” dedi. Resûlullah onun bu sözüne hayret etti ve şöyle buyurdu: “Her yakînin bir hakikati vardır. Senin yakîninin hakikati nedir?” Genç şöyle dedi:
“Ey Allah’ın Resûlü! Benim yakînim beni hüzünlendirdi, gecelerimi uykusuz bıraktı, gündüzlerimi susuz geçirmeme sebep oldu. Böylece nefsim dünyadan ve içindekilerden yüz çevirdi. Hatta Rabbimin Arşı’nı görür gibiyim; hesap için kurulmuş, bütün yaratılmışlar onun için toplanmış ve ben de onların arasındayım. Cennet ehlinin cennette nimetler içinde yaşadıklarını, birbirlerini tanıyıp ziyaret ettiklerini ve tahtlar üzerine kurulduklarını görür gibiyim. Cehennem ehlinin de cehennemde azap gördüklerini ve feryat ettiklerini görür gibiyim. Şu anda cehennemin uğultusunu kulaklarımda işitiyor gibiyim.”
Bunun üzerine Resûlullah ashabına dönerek: “Bu, Allah’ın kalbini imanla nurlandırdığı bir kuldur” buyurdu. Sonra gence: “Bulunduğun hâl üzere devam et” dedi. Genç: “Ey Allah’ın Resûlü! Allah’a dua et de seninle birlikte şehit olmayı nasip etsin” dedi. Resûlullah onun için dua etti. Çok geçmeden Resûlullah’ın gazvelerinden birine çıktı ve dokuz kişiden sonra şehit edildi; kendisi onuncu kişi oldu.