Hüseyin b. Muhammed b. Âmir → Ahmed b. İshak b. Sa‘d → Sa‘dân b. Müslim → Ebu Umâre → Bir adam → Ebu Abdullah.
Ebu Abdullah şöyle buyurdu: Ali b. Hüseyin’e vaat edilen gece geldiğinde Muhammed’e şöyle dedi: Ey oğulcuğum! Bana abdest suyu ara. Muhammed dedi ki: Kalktım ve ona abdest suyu getirdim. O, “Bunu istemiyorum; bunun içinde ölü bir şey var” dedi. Bunun üzerine dışarı çıktım, kandil getirdim; bir de baktım ki içinde ölü bir fare var. Ona başka bir abdest suyu getirdim. O şöyle dedi: Ey oğulcuğum! Bu gece bana vaat edilen gecedir. Devesi hakkında, ona bir çevrilmiş yer hazırlanmasını ve yeminin konulmasını vasiyet etti; deve oraya konuldu. Çok geçmeden deve çıktı ve kabre geldi; boynunun altını yere vurdu, böğürdü ve gözleri yaş akıttı. Muhammed b. Ali’ye gelinip, “Deve dışarı çıktı” denildi. O da devenin yanına geldi ve, “Sus artık, kalk; Allah seni mübarek kılsın” dedi; fakat deve bunu yapmadı. Ali b. Hüseyin onunla Mekke’ye çıkardı, kamçıyı semerin üzerine asardı ve Medine’ye girinceye kadar ona vurmazdı. Ali b. Hüseyin karanlık gecede çıkar, içinde dinar ve dirhem keseleri bulunan torbayı taşır, kapı kapı gider, kapıyı çalar ve kendisine çıkan kimseye verirdi. Ali b. Hüseyin vefat edince bunu kaybettiler ve bunu yapanın Ali olduğunu anladılar.